Profil de Gift* ~ สมุดบันทึกสีขาวกับเร...PhotosBlogListes Outils Aide

* ~ สมุดบันทึกสีขาวกับเรื่องราวสีชมพู ~ *

18 octobre

นิยาย

 

บทสุดท้ายของนิยายรักหลายเรื่องยังคงลงเอยด้วยความสุขสวยงามของตัวพระ-นาง  
เป็นเหตุให้หลายคนที่ท้อแท้และผิดหวังกับความรักมีพลัง
เฝ้ารอคอยตอนจบของชีวิตจริงที่แอบอิงให้เป็นเฉกเช่นนิยาย

หากแต่ความจริงเป็นยิ่งกว่านั้น
เพราะเราไม่อาจเขียนบทประพันธ์บังคับใครๆให้มีกันและกันได้อย่างใจต้องการ...




รถไฟฟ้ามาหานะจ๊ะ
15 septembre

บางแสน(ไม่)สุข

 

ใครหลายคนบอกให้ฉันหาเวลามาพักผ่อน
ฉันตั้งใจมาพักผ่อน
แต่พวกเขาลืมบอกไปว่าเวลามาพักผ่อนฉันควรชวนเพื่อนมาด้วย
ฉันจึงมา”เพียงลำพัง”

บางแสนสุขไม่สุขเหมือนอย่างชื่อ
ทะเลกว้าง ยิ่งทำให้ใจที่อ้างว้างอยู่แล้ว...ทรมาน
บทเพลงเศร้า ยิ่งทำให้ความเจ็บเก่าๆ...ทรมาน


..ไม่อาจเรียกร้องให้ใครกลับมา แค่กำลังตามหาตัวตนที่หายไป...

                                                           
                                                                 13
ก.ย.52
                                                                                       (เจ็บจนไม่อยากหายใจ)

12 septembre

เป็นเหงา

 

เคยเป็นเหงามั๊ย
ตอนเด็กจำได้ว่าเคยเป็นแต่เหา ติดมาจากเพื่อน ตอนไปโรงเรียน
พอกลับมาบ้านแม่ให้สระผมด้วยอะไรซะอย่างนี่แหละ
คันอยู่วัน-สองวันก็หาย

วันนี้พอโตเป็นสาว ก็เลิกเป็นเหา
แต่กลับเป็นเหงาแทน
มันมีอาการคันคันที่หัว(ใจ)
ไม่รู้ว่าติดมาจากไหน
สระผมด้วยอะไรอะไรก็ไม่หายซะที
 
 
8 août

.

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
ฉันกลายเป็นคนอ่อนแอ...ไม่ชอบเลย
 
 
17 juillet

ลมหายใจในอักษร...

 ถึง  นางสาวไข่ต้ม 

....เพียงลำพัง....

ด้วยห้วงเวลาแห่งความเปล่าเปลี่ยว

นำพาหัวใจเราดวงเดียวพลันเปลี่ยวเหงา

กับห้องว่างเปล่าที่ไม่เคยแม้แต่จะเงียบงัน

เพราะทุกๆ ครั้งก็มีผมกับเธอ

บางวันคืนแสนสุข แม้ภายนอกทุกข์ระทมห่มกาย

บางคืนแสนทุกข์ ทั้งๆ ภายนอกสุขสมอารมหมาย

แต่เราก็สู้ อุตสาหะฟันฝ่ามาด้วยกันไม่เว้นวาย

ผมจะคลายความกังวลทุกครั้งที่เห็นเธอ

นางสาวไข่ต้ม

คนนอกอย่างเธอจะเข้าใจบางอย่างไหม

หากคืนวันที่ผมและเธอกอดกันนั้นต้องมลาย

มันสายไปแล้วใช่ไหม

หากคำว่า เพียงลำพัง ที่เราผลักไส

กลายเป็นบ้านเพียงหลังเดียวที่เราต้องอยู่กับมัน ตลอดไป

และต้องจำทนอยู่ไปตลอดกาล

                                                           ......ไม้ขีดไฟ  
                                                      
<22.50,16/7/2009>
 ----------------------------------------------------------------

ตอบกลับ ไม้ฉีดไฟ

ฉันว่าฉันเข้าใจ เข้าใจดี

ความลำพัง ที่เราทั้งหลายไม่อาจหลีกหนี

ยิ่งด้วยวิธีการแทนที่จากใครซักคน

ถึงวันใดที่ใจต้องเปลี่ยวเหงา อีกครั้ง

นั่นเพราะเรากลับเข้าสู่ภวังค์ของวันคืนอีกหน

ใครๆก็ไม่อยากเสียช่วงเวลาดีดีไป รวมทั้งฉันอีกคน

แต่ความจริงเป็นสิ่งที่หนีไม่พ้น ต้องเข้าใจ

หากหัวใจไม่หยุดฝัน คงต้องมีสักวันที่เป็นของเรา

ฉันเชื่ออย่างนั้นนะไม้ขีดไฟ

ในทุกค่ำคืนฉันจึงอธิฐานกับดวงดาว

เพื่อขอให้ฉันและเขาได้กลับมาพบกันอีกครา

แม้จะรู้อยู่แก่ใจ ว่ามันเป็นไปแค่เพียงฝัน

แต่ทุกทุกครั้งที่ฉันคิดถึงช่วงที่เรามีกันและกัน

ฉันก็อยากเป็นคนมีฝันทุกวันเวลา...

                          น.ส.ไข่ต้ม
                   <23.49,16/7/2009>


       ปล. มันเป็นการคุยกันทางเมลล์ระหว่างฉันกับเพื่อน แค่ครั้งนี้ดูพิเศษตรงที่เราสนทนากันด้วยกลอนเปล่าค่ะ
รู้สึกว่ามันเข้าใจอารมณ์ได้ดีกว่า อ่านดีดีแล้วจะได้ยินเสียงลมหายใจในตัวอักษร...